Το δικαίωμα στην αυτοπροστασία του πολίτη (Ελεύθερος Τύπος)

Η πρόσφατη διπλή ανθρωποκτονία  στον Ασπρόκαμπο Κορινθίας, με δράστη τον Γιάννη Μαριάννη,  ένα Ι 7χρονο και θύματα δυο Αλβανούς, οι οποίοι ελυμαίνοντο την περιοχή, με διαρρήξεις και κλοπές και η ομόφωνη κρίση ανακριτού και εισαγγελέως περί μη προφυλακίσεως αλλ’ επιβολής περιοριστικών και μόνον όρων στο δράστη προκάλεσε σάλο και δίχασε, δημιουργώντας δύο  στρατόπεδα.

 

Στο ένα στρατόπεδο, οι επαγγελματίες της ψευτοδιανόησης και του ψευτοπροοδευτισμού  αρπάχτηκαν από το ατυχές περιστατικό με τους δύο  νεκρούς και τα τρία θύματα, για να  αυτοεπιβεβαιωθούν ως διανοούμενοι και προοδευτικοί, εκλαμβάνοντες εκ του πονηρού 1) τη μη προφυλάκιση, ως κρίση επί της ουσίας  2) την πράξη του νεαρού και την ηθική συμπαράσταση των συγχωριανών, ως εκδηλώσεις ρατσισμού.

Στο άλλο στρατόπεδο, τα άπειρα  θύματα μιάς εγκληματικότητας, που έχει απλώσει παντού και ιδιαίτερα στην επαρχία και τις παραμεθόριες περιοχές, το κράτος του φόβου  και της ανασφάλειας. Ο τρόμος από τα απειράριθμα κρούσματα κλοπών, διαρρήξεων, ενόπλων ληστειών αλλά και ανθρωποκτονιών για λίγα  χιλιόδραχμα, με δράστες κυρίως  αλλοδαπούς, έχει αποψιλώσει την ύπαιθρο και έχει προκαλέσει μαζικές  μετακινήσεις οικογενειών προς τα αστικά και ημιαστικά κέντρα για λόγους  ασφαλείας.

Οι αγρότες για λόγους αυτοπροστασίας μεταβαίνουν  ομαδικά στα χωράφια τους, ενώ κλειδαμπαρώνονται στα σπίτια τους, οπλοφορούντες για το φόβo των Αλβανών. Η Ελλάδα τελεί υπό ένα ιδιότυπο καθεστώς εσωτερικής κατοχής  και ενώ ο πόλεμος της εγκληματικότητας μαίνεται, το  κράτος αδυνατεί να ασκήσει πολιτική αποτροπής της γεωμετρικά αυξανόμενης εγκληματικότητας. Αδυνατεί να εκπληρώσει τη στοιχειώδη υποχρέωσή του απέναντι στον πολίτη, να του προστατεύσει δηλαδή τη ζωή και την περιουσία του, εμπεδώνοντας αίσθημα ασφαλείας. Aυτό  είναι το στρατόπεδο της εν απογνώσει κοινωνίας.

Καιρός να τεθούν ορισμένα πράγματα στη θέση τους και να διαλυθούν πλάνες και παραπλανήσεις:

1ον: Με την ομόφωνη απόφαση ανακριτού και εισαγγελέως δεν κρίθηκε η ουσία, εάν δηλαδή ο νεαρός είναι ένοχος ή αθώος εκ προθέσεως ανθρωποκτονίας. Aυτό  θα κριθεί οπωσδήποτε στο ακροατήριο του Μεικτού Ορκωτού με τα εχέγγυα της προφορικής και κατ’ αντιμωλία διαδικασίας. Εκεί θα κριθούν όλα τα νομικά ζητήματα. Εάν η ενέργεια του νεαρού ήταν θεμιτή, διότι συνέτρεχαν οι νομικές προϋποθέσεις της άμυνας. Εάν ναι, μήπως υπήρξε υπέρβαση των ορίων της άμυνας. Στην περίπτωση που υπήρξε υπέρβαση, θα ερευνηθεί, εάν αυτή οφείλεται σε πρόθεση ή σε αμέλεια. Τέλος το Δικαστήριο θα ερευνήσει εάν η υπέρβαση οφείλεται στο φόβο ή την ταραχή που προκάλεσε στον δράστη η επίθεση, οπότε και κρίνεται ατιμώρητη. Ανακριτής και εισαγγελέας έκριναν μόνον, ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις προφυλακίσεως, ότι δηλαδή ο κατηγορούμενος δεν είναι ύποπτος φυγής και ότι, εάν αφεθεί ελεύθερος, δεν θα διαπράξει άλλα εγκλήματα. Τι πιστεύουν οι ψευτοπροοδευτικοί, ότι ο νεαρός είναι ύποπτος φυγής και επικίνδυνος για άλλα εγκλήματα; Επίσης πώς παραβλέπουν τον κίνδυνο κακοποιήσεως ή και δολοφονίας του, σε περίπτωση προφυλακίσεως, γνωστού όντος ότι οι φυλακές ελέγχονται από Αλβανούς κακοποιούς;

2ον: Από πλευράς ουσίας πρέπει να λεχθεί, ότι κρίσιμο ρόλο θα παίξει η κατοχή της κοντόκανης καραμπίνας από τα θύματα. Διότι  το θεμιτό της άμυνας κρίνεται με βάση το τι είναι αναγκαίο προς απόκρουση της επίθεσης, κατ’ αντικειμενική  εκ των υστέρων εξακρίβωση.

3ον:  Το ατυχές και αιματηρό περιστατικό είναι αποτέλεσμα της βαριάς εγκληματικότητας που σαρώνει τα πάντα και της εντάσεως και ανασφαλείας που βιώνει νυχθημερόν  ο πολίτης αυτής της χώρας και ιδιαίτερα της υπαίθρου. Σε καμιά περίπτωση δεν είναι εκδήλωση ρατσισμού. Αλήθεια, πώς αντελήφθη ο νεαρός, τρεις  η ώρα μετά τα μεσάνυχτα, ότι οι απέναντί του κακοποιοί ήταν Αλβανοί και όχι Έλληνες; Άλλωστε ανθρωποκτονίες δεν διαπράττονται και μεταξύ Ελλήνων σε περιστατικά ζωοκλοπής ;

4ον: Με δεδομένη την παντελή έλλειψη αστυνόμευσης και την τεράστια εγκληματικότητα, τι θέλουν οι Δον Κιχώτηδες, «πολέμιοι του ρατσισμού», οι Έλληνες, όταν βλέπουν το βιός τους να ρημάζεται από ξένους ή ντόπιους ενόπλους κακοποιούς, να δίνουν τόπο στην οργή, να αφήνoυν τους κλέφτες να συναποκομίζουν ανενόχλητοι την λεία τους και την επαύριο να καταγγέλουν το περιστατικό στην υπνώτουσα αστυνομική αρχή ή πρέπει, από στοιχειώδες αίσθημα αυτοσεβασμού και αυτοπροστασίας, να ενεργούν ως ορίζει ο νόμος;

Εάν αρνηθούμε στον πολίτη το δικαίωμα στην άμυνα προς απόκρουση της άδικης επίθεσης, τότε θα πρέπει να το αρνηθούμε και στην πολιτεία, όταν δέχεται εχθρική επίθεση. Δηλαδή, στην περίπτωση αυτή, η Πολιτεία να μην αντιτάσσει άμυνα αλλά να κάνει διαβήματα στον ΟΗΕ και τα άλλα διεθνή φόρα!!!

Η κοινωνία ευτυχώς, πιστεύει στο δικαίωμα της  νόμιμης άμυνας. Στο σημείο αυτό πρέπει να τονισθεί ότι, η άμυνα δικαιολογείται  ως όργανο προστασίας του δικαίου και δη με την μορφή της παρεμποδίσεως (ματαιώσεως) απειλουμένης αδικοπραγίας. Εάν η πολιτεία ήταν σε θέση, σε κάθε περίπτωση, να παρεμποδίζει και να ματαιώνει κάθε απειλούμενη αδικοπραγία, τότε βεβαίως δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, ότι θα απαγόρευε κάθε αυτοδύναμη από το άτομο απόκρουση της εναντίον του ή άλλου άδικης επιθέσεως ως όλως περιττή, πάντως δε ως ατελέστερη της κρατικής ενέργειας. Τούτο όμως είναι ανθρωπίνως αδύνατο, γι’ αυτό και προβλέπεται από τον ποινικό κώδικα η αυτοδύναμη υπεράσπιση του ατόμου, ως ένα από τα σπουδαιότερα και απαραίτητα μέσα καταπολεμήσεως του αδίκου